شاعران قدیم

عید آمده کز تو عید عیدانه برد
از خرمن ماه تو به دل دانه برد

اینش برسد که روی بر ماه کند
وینش نرسد که ماه نو خانه برد

غم را بر او گزیده میباید کرد
وز چاه طمع بریده میباید کرد

خون دل من ریخته میخواهد یار
این کار مرا به دیده میباید کرد

غم کیست که گرد دل مردان گردد
غم گرد فسردگان و سردان گردد

اندر دل مردان خدا دریائیست
کز موج خوشش گنبد گردان گردد

فردا که به محشر اندر آید زن و مرد
از بیم حساب رویها گردد زرد

من عشق ترا به کف نهم پیش برم
گویم که حساب من از این باید کرد

قاصد پی اینکه بنده خندان نشود
پنهان مکن از بنده که پنهان نشود

گر بر در باغی بنویسی زندان
باغ از پی آن نوشته زندان نشود

قد الفم ز مشق چون جیم افتاد
آن سو که توی، حسن در آن تیم افتاد

آن خوبی باقی تو ای جان و جهان
دل بِسْتَد و اندر پی باقیم افتاد

قومی به خرابات تو اندر بندند
رندی چند و کس نداند چندند

هشیاری و آگهی ز کس نپسندند
بر نیک و بد خلق جهان میخندند

کاری ز درون جان میباید
وز قصه شنیدن این گره نگشاید

یک چشمهٔ آب در درون خانه
به زان رودی که از برون می‌آید

کامل صفتی راه فنا می‌پیمود
چون باد گذر کرد ز دریای وجود

یک موی ز هست او بر او باقی بود
آن موی به چشم فقر زنار نمود

گر با دل و دنده هیچ کارم افتد
در وقت وصال آن نگارم افتد

خون دل از آب دیده زان میبارم
تا آن دل و دیده در کنارم افتد