شاعران قدیم

گوید چونی خوشی و در خنده شود
چون باشد مردهٔ ای که او زنده شود

امروز پراکنده نخواهم گفتن
هرچند که راه او پراکنده شود

گویند که فردوس برین خواهد بود
آنجا می ناب و حور عین خواهد بود

پس ما می و معشوق به کف میداریم
چون عاقبت کار همین خواهد بود

کی باشد کین نبش بنوش تو رسد
زهرم به لب شکرفروش تو رسد

زیرا که تو کیمیای بی‌پایانی
ای خوش خامی که او بجوش تو رسد

کی غم خورد آنکه با تو خرم باشد
ور نور تو آفتاب عالم باشد

اسرار جهان چگونه پوشیده شود
بر خاطر آنکه با تو محرم باشد

کی غم خورد آنکه شاد مطلق باشد
وان دل که برون ز چرخ ازرق باشد

تخم غم را کجا پذیرد چو زمین
آن کز هوسش فلک معلق باشد

کی گفت که آن زندهٔ جاوید بمرد
کی گفت که آفتاب امید بمرد

آن دشمن خورشید در آمد بر بام
دو دیده ببست و گفت خورشید بمرد

لبهای تو آنگه که با ستیز بود
در هر دو جهان از تو شکرریز بود

گر در دل تنگ خود تو ماهی بینی
از من بشنو که شمس تبریز بود

لعلیست که او شکر فروشی داند
وز عالم غیب باده نوشی داند

نامش گویم و لیک دستوری نیست
من بندهٔ آنم که خموشی داند

ما بسته بدیم بند دیگر آمد
بیدل شده و نژند دیگر آمد

در حلقهٔ زلف او گرفتار بدیم
در گردن ما کمند دیگر آمد

هر لحظه میی به جان سرمست دهد
تا جان و دلم به وصل پیوست دهد

این طرفه که یک قطرهٔ آب آمده است
تا دریای پر گهرش دست دهد