شاعران قدیم

آن شاه که هست عقل دیوانهٔ او
وز عشق دلم شده است همخانهٔ او

پروانه فرستاد که من آن توام
صد شمع به نور شد ز پروانهٔ او

آن شخص که رشک برد بر جامهٔ تو
تا رشک برد بر لب خودکامهٔ تو

یا رشک برد بر آن رخ فرخ تو
یا بر کر و فر روح علامهٔ تو

آن کس که همیشه دل پر از دردم از او
با سینهٔ ریش و با رخ زردم از او

امروز بناز او بری بر من زد
المنة لله که بری خوردم از اوش

آن لاله رخی که با رخ زردم از او
وان داروی دردی که همه دردم از او

یک روز به بازار بری بر من زد
باور نکند کس چه بری خوردم از او

از جان بشنیده‌ام نوای غم تو
نی خود جانهاست ذره‌های غم تو

آن صورتها که در درون می‌آیند
تابند چو ذره در هوای غم تو

از گنج قدم شدیم ویرانهٔ او
ز افسانهٔ او شدیم افسانهٔ او

آوخ که ز پیمان و ز پیمانهٔ او
کس خانهٔ خود نداند از خانهٔ او

ای آب از این دیدهٔ بیخواب برو
وی آتش از این سینهٔ پرتاب برو

وی جان چو تنی که مسکنت بود نماند
بی‌آبی خود مجوی و بر آب برو

ای از دل و جان لطیفتر قالب تو
بسیار رهست از شکر تا لب تو

عمریست که آفتاب و مه میگردند
روزان و شبان در آرزوی شب تو

ای پردهٔ پندار پسندیدهٔ تو
وی وهم خودی در دل شوریدهٔ تو

هیچی تو و هیچ را چنین گوهر
به زین نتوان نهاد در دیدهٔ تو

ای بسته تو خواب من به چشم جادو
آن آب حیات و نقل بیخوابان کو

کی بینم آب چون منم غرقهٔ جو
خود آب گرفته است مرا هر شش سو