شاعران قدیم

ای سرو ز قامت تو قد دزدیده
گل پیش رخ تو پیرهن بدریده

بردار یکی آینه از بهر خدای
تا همچو خودی شنیده‌ای یا دیده

ای کوران را به لطف ره بین کرده
وی گبران را پیشرو دین کرده

درویشان را به ملک خسرو کرده
وی خسرو را بردهٔ شیرین کردهش

ای میر ملیحان و مهان شیی الله
وی راحت و آرامش جان شیی الله

ای آنکه بهر صبح به پیش رخ تو
میگوید خورشید جهان شیی الله

باز آمد یار با دلی چون خاره
وز خارهٔ او این دل من صد پاره

در مجلس من بودم و عشقش چون چنگ
اندر زد چنگ در من بیچاره

بازیچهٔ قدرت خدائیم همه
او راست توانگری گدائیم همه

بر یکدگر این زیادتی جستن چیست
آخر ز در یکی سرائیم همه

بفروخت مرا یار به یک دسته تره
باشد که مرا واخرد آن یار سره

نیکو مثلی زده است صاحب شجره
ارزان بفروشد آنکه ارزان بخره

بیگانه شوی ز صحبت بیگانه
بشنو سخن راست از این دیوانه

صد خانه پر از شهد کنی چون زنبور
گر زانکه جدا کنی ز اینان خانه

بیگاه شد و دل نرهید از ناله
روزی نتوان گفت غم صد ساله

ای جان جهان غصهٔ بیگاه شدن
آنکس داند که گم شدش گوساله

تا روی ترا بدیدم ای بت ناآگاه
سرگشته شدم ز عشق گم کردم راه

روزی شنوی کز غم عشقت ایماه
گویند بشد فلان که انالله

تو آبی و ما جمله گیاییم همه
تو شاهی و ما جمله گداییم همه

گوینده توی و ما صداییم همه
جوینده توی چرا نیاییم همه