شاعران قدیم

لی حبیب حبه یشوی الحشا
لو یشا یمشی علی عینی مشا

روز آن باشد که روزیم او بود
ای خوشا آن روز و روزی ای خوشا

آن چه باشد کو کند کان نیست خوش
قد رضینا یفعل الله ما یشا

خار او سرمایه گل‌ها بود
انه المنان فی کشف الغشا

هر چه گفتی یا شنیدی پوست بود
لیس لب العشق سرا قد فشا

کی به قشر پوست‌ها قانع شود
ذو لباب فی التجلی قد نشا

من خمش کردم غمش خامش نکرد
عافنا من شر واش قد وشا

راحٌ بِفیها وَ الرَّوحُ فیها
کَم أشتَهیها قُم فَاْسقِنیها

این راز یارست این ناز یارست
آواز یارست قم فاسقنیها

أدرَکتُ ثاری قَبَّلتُ جاری
فَاْزدادَ ناری قم فاسقنیها

لب بوسه بر شد جفت شکر شد
خود تشنه‌تر شد قم فاسقنیها

اللهُ واقی وَ السَّعدُ ساقی
نِعمَ التَّلاقی قم فاسقنیها

هر چند یارم گیرد کنارم
من بی‌قرارم قم فاسقنیها

ساقی مُواسی یَسخوا بِکاسی
یَحلِف بِراسی قم فاسقنیها

در گوش من باد خوش مژده‌ای داد
زان سرو آزاد قم فاسقنیها

کَأساً اُداری عَقلُ السُّکاری
مِنهُم تَواری قم فاسقنیها

می‌گفت من خوش وی گفت می‌چش
ما در کشاکش قم فاسقنیها

هَیَّج نومی و نفی ریح علی الغور هفا
اذکرنی و امضه طیب زمان سلفا

یا رشا الحاظه صیرن روحی هدفا
یا قمرا الفاظه اورثن قلبی شرفا

شوقَنی ذوقَنی ادرِکنی اضحِکنی
افقِرنی اشکِرنی صاحب جود و علا

اذا حدا طیبنی و ان بدا غیبنی
و ان نای شیبنی لا زال یوم الملتقی

اکرم بحبی سامیا اضحی لصید رامیا
حتی رمی باسهم فیهن سقمی و شفا

یا قمر الطوارق تاجا علی المفارق
لاح من المشارق بدل لیلتی ضحی

لاح مفاز حسن یفتح عنها الوسن
یا ثَقَتی لا تَهِنوا وَاعتَجِلوا مُغتَنِما

یا نَظَری صل لما غمضت عنه النظرا
اغضبه فاستترا عاد الی ما لا یری

کُن دنفا مُقتَرِبا مُمتَثِلا مُضطَرِبا
مُنتَقِلا مُغتَرِبا مثل شهاب فی السما

یا مَن یری و لا یری زال عن العین الکری
قلبی عشیق للسری فَانتَهِضوا لماورا

قد اشرقت الدنیا من نور حمیانا
البدر غدا ساقی و الکأس ثریانا

الصبوه ایمانی و الخلوه بستانی
و المشجر ندمانی و الورد محیانا

من کان له عشق فالمجلس مثواه
من کان له عقل ایاه و ایانا

من ضاق به دار او اعطشه نار
تهدیه الی عین یسترجع ریانا

من لیس له عین یستبصر عن غیب
فلیأت علی شوق فی خدمه مولانا

یا دهر سوی صدر شمس الحق تبریز
هل ابصر فی الدنیا انسانک انسانا

طوبی لک یا مهدی قد ذبت من الجهد
اعرضت عن الصوره کی تدرک معنانا

من کان له هم یفنیه و یردیه
فلیشرب و لیسکر من قهوه مولانا

فدیتک یا ذا الوحی آیاته تتری
تفسرها سرا و تکنی به جهرا

و انشرت امواتا و احییتهم بها
فدیتک ما ادریک بالامر ما ادری

فعادوا سکاری فی صفاتک کلهم
و ما طعموا ثما و لا شربوا خمرا

ولکن بریق القرب افنی عقولهم
فسبحان من ارسی و سبحان من اسری

سلام علی قوم تنادی قلوبهم
بالسنه الاسرار شکرا له شکرا

فطوبی لمن ادلی من الجد دلوه
و فی الدلو حسنا یوسف قال یا بشری

یطالع فی شعشاع و جنه یوسف
حقائق اسرار یحیط بها خبرا

تجلی علیه الغیب و اندک عقله
کما اندک ذاک الطور و استهدم الصخرا

فظل غریق العشق روحا مجسما
و نورا عظیما لم یذر دونه سترا

تعالوا بنا نصفوا نخلی التدللا
و من لحظکم نجلی الفؤاد من الجلا

نعود الی صفو الرحیق بمجلس
تدور بنا الکاسات تتلو علی الولا

رحیقا رقیقا صافیا متلالئا
فنخلوا بها یوما و یوما علی الملا

شرابا اذا ما ینشر الریح طیبها
تحن الیها الوحش من جانب الفلا

خوابی الحمیرا افتحوها لعشره
بمفتاح لقیاکم لیرخص ما غلا

یتابع سکر الراح سکر لقائکم
فیسکر من یهوی و یفنی من قلا

انا شدکم بالله تعفون اننی
لقد ذبت بالاشواق و الحب و الولا

لمولا تری فی حسنه و جماله
امانا من الافات و الموت و البلا

سقی الله ارضا شمس دین یدوسها
کلا الله تبریزا باحسن ما کلا

افدی قمرا لاح علینا و تلالا
ما احسنه رب تبارک و تعالی

قد حل بروحی فتضاعفت حیاه
و الیوم نای عنی عزا و جلالا

ادعوه سرارا و انادیه جهارا
ان ابدلنی الصبوه طیفا و خیالا

لو قطعنی دهری لا زلت انادی
کی تخترق الجب و یروین وصالا

لا مل من العشق و لو مر قرون
حاشاه ملالا بی‌حاشای ملالا

العاشق حوت و هوی العشق کبحر
هل مل اذا ما سکن الحوت زلالا

تعالوا کلنا ذا الیوم سکری
باقداح تخامرنا و تتری

سقانا ربنا کاسا دهاقا
فشکرا ثم شکرا ثم شکرا

تعالوا ان هذا یوم عید
تجلی فیه ما ترجون جهرا

طوارق زرننا و اللیل ساجی
فما ابقین فی التضییق صدرا

ز کف هر یکی دریای بخشش
نثرن جواهرا جما و وفرا

حداء الحادی صباحا بهواکم فاتینا
صدنا عنکم ظباء حسدونا فابینا

و تلاقینا ملاحا فی فناکم خفرات
فتعاشقنا بغنج فسبونا و سبینا

عذل العاذل یوما عن هواکم ناصحیا
ان یخافوا عن هواکم فسمعنا و عصینا

و رایناکم بدورا فی سماوات المعالی
فاستترنا کنجوم بضیاکم و اهتدینا

بدرنا مثل خطیب امنا فی یوم عید
فاصطفینا حول بدر فی صلوه اقتدینا

فدهشنا من جمال یوسف ثم افقنا
فاذا کاسات راح کدماء بیدینا

فبلا فم شربنا و بلا روح سکرنا
فبلا راس فخرنا و بلا رجل سرینا

فبلا انف شممنا و بلا عقل فهمنا
و بلا شدق ضحکنا و بلا عین بکینا

نور الله زمانا حازنا الوصل امانا
و سقی الله مکانا بحبیب التقینا

و شربنا من مدام سکر ذات قوام
فی قعود و قیام فظهرنا و اختفینا

فهززنا غصن مجد فنثرنا تمر وجد
فاذا نحن سکاری فطفقنا و اجتبینا

طال ما بتنا بلاکم یا کرامی و شتنا
یا حبیب الروح این الملتقی اوحشتنا

حبذا شمس العلی من ساعه نورتنا
مرحبا بدر الدجی من لیله ادهشتنا

لیس نبغی غیرکم قد طال ما جربتنا
ما لنا مولا سواکم طال ما فتشتنا

یا نسیم الصبح انی عند ما بشرتنی
یا خیال الوصل روحی عند ما جمشتنا

یا فراق الشیخ شمس الدین من تبریزنا
کم تری فی وجهنا آثار ما حرشتنا