مولانا

رفتم به طبیب و گفتم ای زین‌الدین
این نبض مرا بگیر و قاروره ببین

گفتا با دست با جنون گشته قرین
گفتم هله تا باد چنین باد چنین

رفتی و نرفت ای بت بگزیدهٔ من
مهرت ز دل و خیالت از دیدهٔ من

میگردم من که بلکه پیشم افتی
ای راهنمای راه پیچیدهٔ من

رندی دیدم نشسته بر خنگ زمین
نه کفر و نه اسلام و نه دنیا و نه دین

نی حق نه حقیقت نه شریعت نه یقین
اندر دو جهان کرا بود زهرهٔ این

رو درد گزین درد گزین درد گزین
زیرا که دگر چاره نداریم جزین

دلتنگ مشو که نیستت بخت قرین
چون درد نباشدت از آن باش حزین

روزیکه گذر کنی به خر پشتهٔ من
بنشین و بگو که ای به غم کشتهٔ من

تا بانگ زنم ز خاک آغشته به خون
کای یوسف روزگار و گمگشتهٔ من

زان خسرو جان تو مهر شاهی بستان
وانگاه ز ماه تا به ماهی بستان

ای آنکه مراغه می‌کنی و از حیرت
تبریز بگوی و هرچه خواهی بستان

سرمست توام نه از می و نز افیون
مجنون شده‌ام ادب مجوی از مجنون

از جوشش من جوش کن صد جیحون
وز گردش من خیره بماند گردون

سرمست شدم در هوس سرمستان
از دست شدم در ظفر آن دستان

بیزار شدم ز عقل و دیوانه شدم
تا درکشدم عشق به بیمارستان

شاخ گل تر بر سر عنبر میزن
وز تیغ مسلمان سر کافر میزن

چون نای توام بگوش من درمیدم
چون دف توام بروی من بر میزن

شب رفت و نرفت ای بتِ سیمین‌برِ من
سودای مناجات غمت از سرِ من

خواب شب من توی و نور روزم
نه روز و نه شب چون تو نباشی برِ من