مولانا

در عشق تو شوخ و شنگ باید بودن
مردانه و مرد رنگ باید بودن

با جان خودم به جنگ باید بودن
ور نی به هزار ننگ باید بودن

دل از طلب خوبی بی‌چون گشتن
دریا خواهد شدن ز افزون گشتن

دل خون شد و شکر می‌کند زانکه بسی
دل‌ها خون شد در هوس خون گشتن

دل باغ نهانست و درختان پنهان
صد سان بنماید او و خود او یکسان

بحریست محیط بیحد و بی‌پایان
صد موج زند موج درون هرجان

دل برد ز من دوش به صد عشق و فسون
بشکافت و بدید پر زخون بود درون

فرمود در آتشش نهادن حالی
یعنی که نپخته است از آنست پر خون

دل گرسنهٔ عید تو شد چون رمضان
وز عید تو شد شاد و همایون رمضان

وانگه عمل کمان به مو وابسته است
گر مو شود اندیشه نگنجد به میان

دلها مثل رباب و عشق تو کمان
زامد شد این کمانچه دلها نالان

وانگه عمل کمان به مو وابسته است
گر مو شود اندیشه نگنجد به میان

دوش آنچه برفت در میان تو و من
نتوان بنوشتن و نه بتوان گفتن

روزیکه سفر کنم ازین کهنه وطن
افسانه کند از آن شکنهای کفن

دوشست دیدم یار جدائی جویان
با من به جفا و کین جدا شو گریان

امروز چنانم که جدا گشته ز جان
رخسارهٔ خود به خون فرقت شویان

دی از تو چنان بدم که گل در بستان
امروز چنانم و چنان‌تر ز چنان

من چون نزنم دست که پابند منی
چون پای نکوبم که توئی دست زنان

دیدم رویت بتا تو روپوش مکن
پنهانی ما تو باده‌ها نوش مکن

هر چند دراز کرده بد گوی زبان
ای چشم و چراغ عاشقان گوش مکن