مولانا

ای از دل و جان لطیفتر قالب تو
بسیار رهست از شکر تا لب تو

عمریست که آفتاب و مه میگردند
روزان و شبان در آرزوی شب تو

ای پردهٔ پندار پسندیدهٔ تو
وی وهم خودی در دل شوریدهٔ تو

هیچی تو و هیچ را چنین گوهر
به زین نتوان نهاد در دیدهٔ تو

ای بسته تو خواب من به چشم جادو
آن آب حیات و نقل بیخوابان کو

کی بینم آب چون منم غرقهٔ جو
خود آب گرفته است مرا هر شش سو

ای بلبل مست بوستانی برگو
مستی سر و راحت جانی برگو

من مستم و تعیین نتوانم کردن
ای جان جهان هرچه توانی برگو

ای جان جهان به حق احسانت مرو
مستم مستم ز شیر پستانت مرو

اندر قفسم شکر می افشان و مرو
ای طوطی جان زین شکرستانت مرو

ای جان جهان جان و جهان بندهٔ تو
شیرین شده عالم ز شکر خندهٔ تو

صد قرن گذشت و آسمان نیز ندید
در گردش روزگار مانندهٔ تو

ای جان جهان! جز تو کسی کیست؟ بگو
بی‌جان و جهان هیچ کسی زیست؟ بگو

من بد کنم و تو بد مکافات دهی
پس فرق میان من و تو چیست؟ بگو

ای چرخ فلک پایهٔ پیروزهٔ تو
زنبیل جهان گدای دریوزهٔ تو

صد سال فلک خدمت خاک تو کند
نگزارده باشد حق یکروزهٔ تو

ای در دل من میل و تمنا همه تو
واندر سر من مایهٔ سودا همه تو

هرچند بروی کار در مینگرم
امروز همه توئی و فردا همه تو

ای دل اگرت طاقت غم نیست برو
آوارهٔ عشق چون تو کم نیست برو

ای جان تو بیا اگر نخواهی ترسید
ور می‌ترسی کار تو هم نیست برو