هر روز دلم نو شکری نوش کند
کز ذوق گذشته‌ها فراموش کند

اول باده ز عاشقی نوش کند
آنگاه دهد به ما و مدهوش کند

هر شب که دل سپهر گلشن گردد
عالم همه ساکن چو دل من گردد

صد آه برآورم ز آیینهٔ دل
آیینهٔ دل ز آه روشن گردد

هر شب که ز سودای تو نوبت بزنند
آن شب همه جان شوند هرجا که تنند

در چادر شب چه دختران دارد عشق
گر غم آید سبلت و ریشش بکنند

هر عمر که بی‌دیدن اصحاب بود
یا مرگ بود به طبع یا خواب بود

آبی که ترا تیره کند زهر بود
زهری که ترا صاف کند آب بود

هر عمر که بی‌دیدن اصحاب بود
یا مرگ بود به طبع یا خواب بود

آبی که ترا تیره کند زهر بود
زهری که ترا صاف کند آب بود

هر قبض اثر علت اولی باشد
صورت همه مقبول هیولی باشد

هر جزو ز کل بود ولی لازم نیست
کانجا همه کل قابل اجزا باشد

هرگز حق صحبت قدیمت نبود
واندیشهٔ این سیه گلیمت نبود

بر دیده نشینی و بدل درباشی
ور آتش و آب هیچ بیمت نبود

هر کو بگشاده گرهی می‌بندد
بر حال خود و حال جهان میخندد

گویند سخن ز وصل و هجران آخر
چیزیکه جدا نگشت چون پیوندد

هر لحظه همی خوانمش از راه بعید
کو سورهٔ یوسف است و قرآن مجید

گفتم که دلم خون شد و از دیده دوید
گفت آنکه ترا دید کس را ندوید

هر لقمهٔ خوش که بر دهان میگردد
میجوشد و صافش همه جان میگردد

خورشید و مه و فلک از آن میگردد
تا هرچه نهان بود عیان میگردد