اکنون که ز گل باز چمن شد چو بهشتی (50)
-
اندازه متن
+
اکنون که ز گل باز چمن شد چو بهشتی
ساقی می گلرنگ طلب بر لب کشتی
زنگ غمت از دل می خون‌رنگ برد پاک
بشنو که چنین گفت مرا پاک سرشتی
گر محتسبت بر کدوی باده زند سنگ
بشکن تو کدوی سر او نیز به خشتی
آمرزش نقد است کسی را که در اینجا
یاریست چو حوری و سرایی چو بهشتی
جهل من و علم تو فلک را چه تفاوت
آنجا که بصر نیست چه خوبی و چه زشتی
بر خاک در خواجه که ایوان جلال‌است
گر بالش زر نیست بسازیم به خشتی
ترسا بچه‌ای دوش همی‌گفت که حافظ
حیف است که هر دم کند آهنگ کنشتی
می‌سوزم از فِراقت روی از جَفا بگردان (384)
می‌سوزم از فِراقت روی از جَفا بگردان هجران بلایِ ما شد، یا رب بلا بگردان
…
الا ای آهوی وحشی کجایی؟
اَلا اِی آهویِ وَحشی! کجایی؟ مرا با توست چندین آشنایی
دو تنها و دو سرگردان، دو…
