از چرخ به هر گونه همیدار امید (17)
-
اندازه متن
+
از چرخ به هر گونه همیدار امید
وز گردش روزگار میلرز چو بید
گفتی که پس از سیاه رنگی نبُوَد
پس موی سیاه من چرا گشت سفید
اگر به بادهٔ مُشکین دلم کشد، شاید (230)
اگر به بادهٔ مُشکین دلم کشد، شاید که بویِ خیر ز زهدِ ریا نمیآید
جهانیان…
تو همچو صبحی و من شمعِ خلوتِ سَحَرم (330)
تو همچو صبحی و من شمعِ خلوتِ سَحَرم تبسمی کن و جان بین که چون همیسِپرَم
پیشنمایش
