با سمضربهی رقصان اسبش میگذرد
-
اندازه متن
+
برای هوشنگ کشاورز
با سمضربهی رقصان اسبش میگذرد
از کوچهی سرپوشیده
سواری،
بر تَسمهبندِ قَرابینش
برقِ هر سکّه
ستارهیی
بالای خرمنی
در شبِ بینسیم
در شبِ ایلاتیِ عشقی.
چار سوار از تَنگ دراومد
چار تفنگ بر دوشِشون.
دختر از مهتابی نظاره میکند
و از عبورِ سوار
خاطرهیی
همچون داغِ خاموشِ زخمی.
چارتا مادیون پُشتِ مسجد
چار جنازه پُشتِشون.
شهریورِ ۱۳۵۴
زنی شب تا سحر نالید
برای مادرم
زنی شب تا سحر گریید خاموش. زنی شب تا سحر نالید، تا من سحرگاهی…
چشمان تو شبچراغ سیاه من بود
چشمان تو شبچراغ سیاه من بود، مرثیهی دردناکِ من بود مرثیهی دردناک و وحشتِ تدفینِ زندهبهگوری که منم، من... □…
