دوش در حلقهٔ ما قصّهٔ گیسویِ تو بود (210)
-
اندازه متن
+
دوش در حلقهٔ ما قصّهٔ گیسویِ تو بود
تا دلِ شب سخن از سلسلهٔ مویِ تو بود
دل که از ناوَکِ مژگانِ تو در خون می‌گشت
باز مشتاقِ کمانخانهٔ ابرویِ تو بود
هم عَفَاالله صبا کز تو پیامی می‌داد
ور نه در کس نرسیدیم که از کویِ تو بود
عالَم از شور و شرِ عشق خبر هیچ نداشت
فتنه انگیزِ جهان غمزهٔ جادویِ تو بود
منِ سرگشته هم از اهلِ سلامت بودم
دامِ راهم شِکَنِ طُرِّهٔ هندویِ تو بود
بِگُشا بندِ قَبا تا بِگُشایَد دلِ من
که گُشادی که مرا بود ز پهلویِ تو بود
به وفایِ تو که بر تربتِ حافظ بِگُذَر
کز جهان می‌شد و در آرزویِ رویِ تو بود
ای که دایم به خویش مغروری (453)
ای که دایم به خویش مغروری گر تو را عشق نیست معذوری
گرد دیوانگان عشق…
هوس باد بهارم به سوی صحرا برد (5)
هوس باد بهارم به سوی صحرا برد باد بوی تو بیاورد و قرار از ما برد
