ای که دایم به خویش مغروری (453)
-
اندازه متن
+
ای که دایم به خویش مغروری
گر تو را عشق نیست معذوری
گرد دیوانگان عشق مگرد
که به عقل عقیله مشهوری
مستی عشق نیست در سر تو
رو که تو مست آب انگوری
روی زرد است و آه دردآلود
عاشقان را دوای رنجوری
بگذر از نام و ننگ خود حافظ
ساغر می طلب که مخموری
بلبل اندر ناله و، گُل خندهٔ خوش می‌زند (29)
بلبل اندر ناله و، گُل خندهٔ خوش می‌زند چون نسوزد دل که دلبر در وِی آتش می‌زند؟
سَمَن‌بویان غبارِ غم چو بنشینند، بنشانند (194)
سَمَن‌بویان غبارِ غم چو بنشینند، بنشانند پری‌رویان قرار از دل چو بستیزند، بستانند
به فِتراکِ…
