پنجهی سرد باد
-
اندازه متن
+
پنجهی سرد باد در اندیشهی گزندی نیست
من اما هراسانم:
گویی بانوی سیهجامه
فاجعه را
پیشاپیش
بر بامِ خانه میگرید.
و پنجهی بیخیالِ باد
در این انبانِ خالی
در جُستجوی چیزیست.
۱۳۳۸
کی با فنای تن ز تو کس دور میشود؟
کی با فنای تن ز تو کس دور میشود؟ شمع از گُداختن همگی نور میشود حفیظ اصفهانی تِکتِکِ ناگزیر را…
پردگیان باغ
پردگیان باغ از پسِ معجر عابرِ خسته را به آستینِ سبز بوسهیی میفرستند. □ بر گُردهی باد گَردهی بویی دیگر…
