یک چند به کودکی به استاد شدیم (134)
-
اندازه متن
+
یک چند به کودکی به استاد شدیم
یک چند به استادی خود شاد شدیم
پایان سخن شنو که ما را چه رسید
از خاک در آمدیم و بر باد شدیم
در هر دشتی که لالهزاری بودهست (49)
در هر دشتی که لالهزاری بودهست از سرخی خون شهریاری بودهست
هر شاخ بنفشه کز…
آنکس که زمین و چرخ و افلاک نهاد (57)
آنکس که زمین و چرخ و افلاک نهاد بس داغ که او بر دل غمناک نهاد
پیشنمایش
