مردکی خشک مغز را دیدم (71-8)
-
اندازه متن
+
حسود از نعمت حق بخیل است و بندهٔ بی گناه را دشمن میدارد
مردکی خشک مغز را دیدم
رفته در پوستین صاحب جاه
گفتم ای خواجه گر تو بدبختی
مردم نیکبخت را چه گناه
الا تا نخواهی بلا بر حسود
که آن بخت برگشته خود در بلاست
چه حاجت که با او کنی دشمنی
که او را چنین دشمنی در قفاست
اگر ز دست بلا بر فلک رود بدخوی (21-8)
بدخوی در دست ِ دشمنی گرفتار است که هر کجا رود از چنگ ِ عقوبت ِ او خلاص نیابد …
تو بر اوجِ فلک چه دانى چیست؟ (11-4)
منجّمی به خانه در آمد، یکی مردِ بیگانه را دید با زنِ او به هم نشسته. دشنام و سقط گفت…
