مردکی خشک مغز را دیدم (71-8)
-
اندازه متن
+
حسود از نعمت حق بخیل است و بندهٔ بی گناه را دشمن میدارد
مردکی خشک مغز را دیدم
رفته در پوستین صاحب جاه
گفتم ای خواجه گر تو بدبختی
مردم نیکبخت را چه گناه
الا تا نخواهی بلا بر حسود
که آن بخت برگشته خود در بلاست
چه حاجت که با او کنی دشمنی
که او را چنین دشمنی در قفاست
پایِ مسکینْ پیاده چند رود؟ (12-2)
شبی در بیابانِ مکّه از بیخوابی پایِ رفتنم نماند؛ سر بنهادم و شتربان را گفتم: دست از من بدار
خری که بینی و باری به گل درافتاده (64-8)
درویش ضعیفحال را در خشکی تنگسال مپرس که «چونی؟»، الا به شرط آن که مرهم ریشش بنهی و معلومی پیشش…
