ترکِ احسانِ خواجه اولیٰتر (8-3)
-
اندازه متن
+
بقّالی را دِرَمی چند بر صوفیان گرد آمده بود در واسط.
هر روز مُطالبت کردی و سخنان با خشونت گفتی.
اصحاب از تَعَنُّتِ وی خستهخاطر همیبودند و از تحمّل چاره نبود.
صاحبدلی در آن میان گفت: نفْسْ را وعده دادن به طعام آسانتر است که بقّال را به دِرَم
ترکِ احسانِ خواجه اولیٰتر
کاحتمالِ جفایِ بَوّابان
به تمنّای گوشت، مردن بِهْ
که تقاضایِ زشتِ قصّابان
درویش به جز بویِ طعامش نشنیدی (22-3)
مالداری را شنیدم که به بُخْلْ چنان معروف بود که حاتمِ طایی در کَرَم. ظاهرِ حالش به نعمتِ دنیا آراسته…
خاک ِ مشرق شنیدهام که کنند (33-8)
هر چه زود بر آید، دیر نپاید
خاک ِ مشرق شنیدهام که کنند به چهل سال کاسهای…
