چندین چه غم از زمانهی ناهمرنگ
-
اندازه متن
+
چندین چه غم از زمانهی ناهمرنگ
می آی به جان خویش کافتاده به تنگ
چندان که زمانه را زبر زیر کنی
این کوه نماید به تو سنگ از پس سنگ
بشگفت، به گل گفتم، با دست بهار
بشگفت، به گل گفتم، با دست بهار ابر از ره "کالچرود" می گیرد بار.
گل گفت:…
گفتی که چرا به خویش باشد نظرم
گفتی که چرا به خویش باشد نظرم با دل همه بسته ام نه از او به درم
