آمد که به می نشیند او با من دوش
-
اندازه متن
+
آمد که به می نشیند او با من دوش
چون مست فتاد، شمع را کرد خموش
تا صبح دمان گشت سراپام زبان
و او گشت ز پای تا به سر, یکسرگوش
کس نیست که باز زبان من گویا نیست
کس نیست که باز زبان من گویا نیست آن ره که منش کوفته ام جویا نیست
خوش آمد و خانهام گر آراست ، برفت
خوش آمد و خانهام گر آراست ، برفت برمن بفزود ، ور زمن کاست ، برفت
پیشنمایش
