ابر است و شب است و ره بیابان دراز
-
اندازه متن
+
ابر است و شب است و ره بیابان دراز
آنگاه دلی سوخته را با تو نیاز
در جامه ی دیگران مرا غیر مگیر
باید که به هر لباس بشناسی باز
شب بود مه از تهیگه ابر بر آب
شب بود مه از تهیگه ابر بر آب در سر همه ام مستی و در تب، شراب
گفتم نگهی ، گفت هوا روشن نیست
گفتم نگهی ، گفت هوا روشن نیست گفتم قدمی ، گفت زمین گلشن نیست
گفتم دردا…
