ابر است و شب است و ره بیابان دراز
-
اندازه متن
+
ابر است و شب است و ره بیابان دراز
آنگاه دلی سوخته را با تو نیاز
در جامه ی دیگران مرا غیر مگیر
باید که به هر لباس بشناسی باز
آنکه فکند بر رهم لنگ برفت
آنکه فکند بر رهم لنگ برفت و آنی که به من آمد چون رنگ برفت
چندان…
گفتم: دلم از کوی تو چه سود گرفت
گفتم: دلم از کوی تو چه سود گرفت چون آتشم از تو تار تا پود گرفت؟
