تو سیمای حیات افتاده بر آبی
-
اندازه متن
+
آب است زمان
تو سیمای حیات افتاده بر آبی
با بالهای توفانی
به خانه من در قلب انزوا میآیید
دست باغی را گرفته و میآیی
باغی که زبان پرندگان را میداند
باغی که گلها را میشناسد
باغی که از جویبارها عبور کرده است.
آنگاه که به انتظار پرندگان نشستهایم
میروی
باغی درمانده را
باغی ساکت را
باغی را که خوابهایش را فراموش کرده است
در دست من رها میکنی
صدای بالها از آب پاک میشود.
وآنگاه مرا در جنگلی تاریک گم کن…
بیا پیدا کن مرا در لحظه غایبی که به جستجوی کسی به یاد کسی نبودهای مرا در خویش رها کن…
اگر برف بر همه کوهها ببارد
اگر برف بر همه کوهها ببارد اگر بوران قلهها را بپوشاند و اگر توفان همه روشناییها را ببلعد صبر کن…
