بیم است مرا ز روز و هم بیم ز شب
-
اندازه متن
+
بیم است مرا ز روز و هم بیم ز شب
می سوزدم استخوان، از این است تعب
نه روز مرا همدم و نه شب محرم
نه دوست مرا هم نفس، این است عجب!
ابر آمد و برکشتهی من زار گریست
ابر آمد و برکشتهی من زار گریست گفتم: بس کن گریه دگر بار گریست
بر من…
گفتم چه شبی؟ گفت ز گیسوی من است
گفتم چه شبی؟ گفت ز گیسوی من است. گفتم چه رهی؟ گفت بر ابروی من است.
