در شب تیره چو گوری که کند شیطانی
-
اندازه متن
+
در شب تیره چو گوری که کند شیطانی
وندر آن دام دل افسایش را
دهد آهسته صفا،
زیک زیک، زیک زایی
لحظه ای نیست که بگذاردم آسوده به جا.
بال از او خیسیده
پای از او پیچیده.
شده پرچین اش دامی و من اش دام گوشا.
معرفت نیست دریغا! در او
آن دل هرزه درا.
که به جای آوردم
وانهد با خود، در راه مرا.
زیک زیک، زیک زایی
لحظه ای نیست که بگذاردم آسوده به جا.
دل گفت که : شمع مجلس افروز خوش است
دل گفت که : شمع مجلس افروز خوش است جان گفت: مرا ناوک دلدوز خوش است.
گفتند که نای را چه جوش است و خروش
گفتند که نای را چه جوش است و خروش نای این بشنید و گفت با خلق خموش
