در شب تیره چو گوری که کند شیطانی
-
اندازه متن
+
در شب تیره چو گوری که کند شیطانی
وندر آن دام دل افسایش را
دهد آهسته صفا،
زیک زیک، زیک زایی
لحظه ای نیست که بگذاردم آسوده به جا.
بال از او خیسیده
پای از او پیچیده.
شده پرچین اش دامی و من اش دام گوشا.
معرفت نیست دریغا! در او
آن دل هرزه درا.
که به جای آوردم
وانهد با خود، در راه مرا.
زیک زیک، زیک زایی
لحظه ای نیست که بگذاردم آسوده به جا.
گفتم گره از مویش اگر بگشاید
گفتم گره از مویش اگر بگشاید در کارم صد گره ز سر بگشاید
مویش بگشود، لیک…
شب، شب پرهام از پس شیشه مضطر
شب، شب پرهام از پس شیشه مضطر می کوبد بال و می تکاند پیکر
در خانه…
