در شب تیره چو گوری که کند شیطانی
-
اندازه متن
+
در شب تیره چو گوری که کند شیطانی
وندر آن دام دل افسایش را
دهد آهسته صفا،
زیک زیک، زیک زایی
لحظه ای نیست که بگذاردم آسوده به جا.
بال از او خیسیده
پای از او پیچیده.
شده پرچین اش دامی و من اش دام گوشا.
معرفت نیست دریغا! در او
آن دل هرزه درا.
که به جای آوردم
وانهد با خود، در راه مرا.
زیک زیک، زیک زایی
لحظه ای نیست که بگذاردم آسوده به جا.
گفتم نگهی ، گفت هوا روشن نیست
گفتم نگهی ، گفت هوا روشن نیست گفتم قدمی ، گفت زمین گلشن نیست
گفتم دردا…
خانهام ابریست
خانهام ابریست یکسره روی زمین ابریست با آن. از فراز گردنه خرد و خراب و مست باد میپیچد. یکسره دنیا…
