آشفته همی رَوی به کویی ای جان (1377)
-
اندازه متن
+
آشفته همی رَوی به کویی ای جان
میجویی از آن گمشدهٔ خویش نشان
من دوش بدیدم کمرت را ز میان
هان تا نبری گمانِ بد بر دگران
همهچیز را تا نجویی نیابی (50)
همهچیز را تا نجویی نیابی، جز این دوست را، تا نیابی نجویی. طلبِ آدمی آن باشد که چیزی نایافته طلب…
بادست مرا زان سر اندر سر و در سبلت (328)
بادست مرا زان سر اندر سر و در سبلت پرباد چرا نبود سرمست چنین دولت
هر…
