هان ای دل تشنه، جوی را جویان باش (1009)
-
اندازه متن
+
هان ای دل تشنه، جوی را جویان باش
بیپای میای و دایما پویان باش
با آنکه درون سینه بیکام و زبان
سرچشمهٔ هر گفت توی، گویان باش
حاشا که دل از عشق جهانرا نگرد (645)
حاشا که دل از عشق جهانرا نگرد خود چیست به جز عشق که آنرا نگرد
بیزار…
چند نهان داری آن خنده را؟ (253)
چند نهان داری آن خنده را؟ آن مه تابندهٔ فرخنده را
بنده کُند روی تو صد…
