میآ ید یار و چون شکر میخندد (832)
-
اندازه متن
+
میآ ید یار و چون شکر میخندد
وز مرتبه بر شمس و قمر میخندد
این یک نظری که در جهان محرم او است
هم پنهانی بدان نظر میخندد
ای دوست مکن که روزها را فرداست (191)
ای دوست مکن که روزها را فرداست نیکی و بدی چو روز روشن پیداست
در مذهب…
چو افتم من ز عشق دل به پای دلربای من (1858)
چو افتم من ز عشق دل به پای دلربای من از آن شادی بیاید جان نهان افتد به…
