عشق آمد و توبه را چو شیشه بشِْکست (359)
-
اندازه متن
+
عشق آمد و توبه را چو شیشه بشِْکست
چون شیشه شکست کیست کو داند بست؟
گر هست شکستهبند آن هم عشق است
از بند و شکست او کجا شاید جست؟
سرمایهٔ عقل سر دیوانگیست (349)
سرمایهٔ عقل سر دیوانگیست دیوانهٔ عشق مرد فرزانگیست
آنکس که شد آشنای دل از ره درد…
تا در دل من عشق تو اندوخته شد (605)
تا در دل من عشق تو اندوخته شد جز عشق تو هر چه داشتم سوخته شد
