دل رفت و سرِ راهِ دلْاِستان بگرفت (329)
-
اندازه متن
+
دل رفت و سرِ راهِ دلْاِستان بگرفت
وز عشق، دو زلفِ او به دندان بگرفت
پرسید: کی تو؟ چون دهان بگشادم
جست از دهنم، راه بیابان بگرفت
مرا عاشق چنان باید که هر باری که برخیزد (574)
مرا عاشق چنان باید که هر باری که برخیزد قیامتهای پرآتش ز هر سویی برانگیزد
دلی…
ای اهل صفا که در جهان گردانید (548)
ای اهل صفا که در جهان گردانید از بهر بتی چرا چنین حیرانید
آنرا که شما…
