عاشقان نالان چو نای و عشق همچون نای زن (1936)
-
اندازه متن
+
عاشقان نالان چو نای و عشق همچون نای زن
تا چهها در می دمد این عشق در سرنای تن
هست این سر ناپدید و هست سرنایی نهان
از می لبهاش باری مست شد سرنای من
گاه سرنا می نوازد گاه سرنا می گزد
آه از این سرنایی شیرین نوای نی شکن
شمع و شاهد روی او و نقل و باده لعل او
ای ز لعلش مست گشته هم حسن هم بوالحسن
بوحسن گو بوالحسن را کو ز بویش مست شد
وان حسن از بو گذشت و قند دارد در دهن
آسمان چون خرقه رقصان است و صوفی ناپدید
ای مسلمانان که دیدهست خرقه رقصان بیبدن
خرقه رقصان از تن است و جسم رقصان است ز جان
گردن جان را ببسته عشق جانان در رسن
ای دل مخمور گویی بادهات گیرا نبود
باده گیرای او وانگه کسی با خویشتن
باز آمد یار با دلی چون خاره (1613)
باز آمد یار با دلی چون خاره وز خارهٔ او این دل من صد پاره
در…
سر برمزن از هستی تا راه نگردد گم (1464)
سر برمزن از هستی تا راه نگردد گم در بادیه مردان محوست تو را جم جم
