ای جان لطیف و ای جهانم (1568)
-
اندازه متن
+
ای جان لطیف و ای جهانم
از خواب گرانت برجهانم
بیشرم و حیا کنم تقاضا
دانی که غریم بیامانم
گر بر دل تو غبار بینم
از اشک خودش فرونشانم
ای گلبن جان برای مجلس
بگرفته امت که گل فشانم
یک بوسه بده که اندر این راه
من باج عقیق می ستانم
بسیار شب است کاندر این دشت
من از پی باج راهبانم
شب نعره زنم چو پاسبانان
چون طالب باج کاروانم
همخانه گریخت از نفیرم
همسایه گریست از فغانم
گفت کای یار عزیز مهرکار (87-6)
بخش ۸۷ - مبالغه کردن موش در لابه و زاری و وصلت جستن از چغز آبی
به جان جمله مستان که مستم (1697)
به جان جمله مستان که مستم بگیر ای دلبر عیار دستم
به جان جمله جانبازان که…
پیشنمایش
