من اشتر مست شهریارم (1563)
-
اندازه متن
+
من اشتر مست شهریارم
آن خایم کز گلو برآرم
چون گلبن روی اوست خویم
اشکوفه من بود نثارم
چون بحر اگر ترش کنم رو
پرگوهر و در بود کنارم
گر یار وصال ما نجوید
با عشق وصال یار غارم
خواری که به پیش خلق عار است
آن عار شدهست افتخارم
باد منطق برون کن از لنج
کز باد نطق در این غبارم
تو مردی و نظرت در جهان جان نگریست (493)
تو مردی و نظرت در جهان جان نگریست چو باز زنده شدی زین سپس بدانی زیست
چون جوشش خنب عشق دیدم ز تو من (1456)
چون جوشش خنب عشق دیدم ز تو من چون می به قوام خود رسیدم ز تو من
پیشنمایش
