من اشتر مست شهریارم (1563)
-
اندازه متن
+
من اشتر مست شهریارم
آن خایم کز گلو برآرم
چون گلبن روی اوست خویم
اشکوفه من بود نثارم
چون بحر اگر ترش کنم رو
پرگوهر و در بود کنارم
گر یار وصال ما نجوید
با عشق وصال یار غارم
خواری که به پیش خلق عار است
آن عار شدهست افتخارم
باد منطق برون کن از لنج
کز باد نطق در این غبارم
چون جان تو میستانی چون شکر است مردن (2037)
چون جان تو میستانی چون شکر است مردن با تو ز جان شیرین شیرینتر است مردن
ای جهان برهم زده سودای تو سودای تو (2202)
ای جهان برهم زده سودای تو سودای تو چاشنی عمرم از حلوای تو حلوای تو
دامن…
پیشنمایش
