نه آن شیرم که با دشمن برآیم (1523)
-
اندازه متن
+
نه آن شیرم که با دشمن برآیم
مرا این بس که من با من برآیم
چو خاک پای عشقم تو یقین دان
کز این گِل چون گل و سوسن برآیم
سیهپوشم چو شب من از غم عشق
وزین شب چون مه روشن برآیم
از این آتش چو دودم من سراسر
که تا چون دود از این روزن برآیم
منم طفلی که عشقم اوستاد است
بنگذارد که من کودن برآیم
شوم چون عشق دایم حی و قیوم
چو من از خواب و از خوردن برآیم
هلا تن زن چو بوبکر ربابی
که تا من جان شوم وز تن برآیم
گویند که عشق عاقبت تسکین است (399)
گویند که عشق عاقبت تسکین است اول شور است و عاقبت تمکین است
هر چند ز…
عیش جهان پیسه بود گاه خوشی گاه بدی (2454)
عیش جهان پیسه بود گاه خوشی گاه بدی عاشق او شو که دهد ملکت عیش ابدی
پیشنمایش
