مرا اقبال خندانید آخر (1043)
-
اندازه متن
+
مرا اقبال خندانید آخر
عنان این سو بگردانید آخر
زمانی مرغ دل بربسته پر بود
بدادش پر و پرانید آخر
زهی باغی که خندانید از فضل
بدان ابری که گریانید آخر
زهی نصرت که مر اسلام را داد
زهی ملکی که استانید آخر
به چوگان وفا یک گوی زرین
در این میدان بغلطانید آخر
کمر بگشاد مریخ و بینداخت
سلحها را بدرانید آخر
بخندد آسمان زیرا زمین را
خدا از خوف برهانید آخر
گفتم روزی که من به جانم با تو (1581)
گفتم روزی که من به جانم با تو دیگر نشدم بتا همانم با تو
لیکن دانم…
ای یار شگرف در همه کار (1054)
ای یار شگرف در همه کار عیاره و عاشق تو عیار
تو روز قیامتی که از…
