تدبیر کند بنده و تقدیر نداند (647)
-
اندازه متن
+
تدبیر کند بنده و تقدیر نداند
تدبیر به تقدیر خداوند چه ماند
بنده چو بیندیشد پیداست چه بیند
حیلت بکند لیک خدایی بنداند
گامی دو چنان آید کو راست نهادست
وان گاه که داند که کجاهاش کشاند
استیزه مکن مملکت عشق طلب کن
کاین مملکتت از ملک الموت رهاند
شه را تو شکاری شو کم گیر شکاری
کاشکار تو را باز اجل بازستاند
خامش کن و بگزین تو یکی جای قراری
کان جا که گزینی ملک آن جات نشاند
مکن ای دوست غریبم، سر سودای تو دارم (1611)
مکن ای دوست غریبم، سر سودای تو دارم من و بالای مناره، که تمنّای تو دارم
در خشکی ما بنگر وآن پرده تر برگو (2175)
در خشکی ما بنگر وآن پرده تر برگو چشم تر ما را بین ای نور بصر برگو
پیشنمایش
