شهوت که با تو رانند صدتو کنند جان را (195)
-
اندازه متن
+
شهوت که با تو رانند صدتو کنند جان را
چون با زنی برانی سستی دهد میان را
زیرا جماعِ مرده تن را کند فسرده
بنگر به اهل دنیا دریاب این نشان را
میران و خواجگانشان پژمرده است جانْشان
خاکِ سیاه بر سر، این نوع شاهدان را
دررو به عشق دینی تا شاهدان ببینی
پرنور کرده از رخ آفاقِ آسمان را
بخشد بتِ نهانی هر پیر را جوانی
زان آشیان جانی اینست ارغوان را
خامش کنی وگر نی بیرون شوم از این جا
کز شومیِ زبانت میپوشد او دهان را
ماییم و توی و خانه خالی برخیز (961)
ماییم و توی و خانه خالی برخیز هنگام ستیز نیست ای جان مستیز
چون آب و…
گویند بیا به باغ کانجا لاغ است (397)
گویند بیا به باغ کانجا لاغ است نی زحمت نزهت و نه بانگ زاغ است
اندر…
