maryam

توان نان خورد اگر دندان نباشد
مصیبت آن بود که نان نباشد

چه کندمالک مختار که فرمان ندهد
چه کند بنده که سر بر خط فرمان ننهد

وقتی دل دوستان به جنگ آزارند
چندانکه نه جای آشتی بگذارند

گفتم که برآید آبی از چاه امید
افسوس که دلو نیز در چاه افتاد

دروغی که حالی دلت خوش کند
به از راستی کت مشوش کند

غریب شهر کسان تا نبوده باشد مرد
ازو درست نیاید غم غریبان خورد

سلطان که به منزل گدایان آید
گر بر سر بوریا نشیند شاید

در طالع من نیست که نزدیک تو باشم
می‌گویمت از دور دعا گر برسانند

نیافرید خدایت به خلق حاجتمند
به شکر نعمت حق در به روی خلق مبند

گر ز هفت آسمان گزند آید
راست بر عضو مستمند آید