خِشخشِ بی خا و شینِ برگ
-
اندازه متن
+
خِشخشِ بی خا و شینِ برگ از نسیم
در زمینه و
وِرِّ بی واو و رای غوکی بیجفت
از برکهی همسایه ــ
چه شبی چه شبی!
شرمساری را به آفتابِ پردهدَر واگذار
که هنوز از ظلماتِ خجلتپوش
نفسی باقیست.
دیوِ عربده در خواب است،
حالی سکوت را بنگر.
آه
چه زلالی!
چه فرصتی!
چه شبی!
۲۶ تیرِ ۱۳۶۶
ظلماتِ مطلقِ نابینایی
ظلماتِ مطلقِ نابینایی. احساسِ مرگزای تنهایی. «ــ چه ساعتیست؟ (از ذهنت میگذرد) چه روزی چه ماهی از چه سالِ کدام…
اما تو! تو قلبت را بشوی
۱ بدنِ لختِ خیابان به بغلِ شهر افتاده بود و قطرههای بلوغ از لمبرهای راه بالا میکشید و تابستانِ گرمِ…
