بشگفت، به گل گفتم، با دست بهار
-
اندازه متن
+
بشگفت، به گل گفتم، با دست بهار
ابر از ره “کالچرود” می گیرد بار.
گل گفت: مرا زخمی افتاده به دل
گر نشکفم آنچنان، مرا عذر بدار.
کس نیست که باز زبان من گویا نیست
کس نیست که باز زبان من گویا نیست آن ره که منش کوفته ام جویا نیست
آمد به سحر در برم آن دور اندیش
آمد به سحر در برم آن دور اندیش بنهاد مرا چراغ و مصحف در پیش
می‌خواست…
