دیدم گل را به خنده در وقت سحر
-
اندازه متن
+
دیدم گل را به خنده در وقت سحر
گفت چه فراوانش شادی است مگر
گل گفت مگو. خنده ام ار بیشتر است
باشد به دمی خنده ی آن نیلوفر.
با من همه مینشیند و گوش به در
با من همه مینشیند و گوش به در هوش او چه سراپای، همه هوش به در
گر با کم روزگار سازم چه غم است
گر با کم روزگار سازم چه غم است. با او همه کاهش و فزونی به هم است.
پیشنمایش
