چشمش همه میرفت پی حاصل خویش
-
اندازه متن
+
چشمش همه میرفت پی حاصل خویش
از رفتن نازک پسر جاهل خویش
از دور وداع را علامت کردند،
او دست تکان داد، من اما دل خویش
یوش مرداد 1336
بیم است مرا ز روز و هم بیم ز شب
بیم است مرا ز روز و هم بیم ز شب می سوزدم استخوان، از این است تعب
در بست که هیچکس نکوبد به درش
در بست که هیچکس نکوبد به درش اما زره منظر بنمود سرش
تا بیشترش دوست بدارند…
