کککی که مانده گم
-
اندازه متن
+
دیریست نعره میکشد از بیشهی خموش
کککی که مانده گم.
از چشم ها نهفته پری وار
زندان بر او شده است علف زار
بر او که او قرار ندارد
هیچ آشنا گذار ندارد.
اما به تن درست و برومند
کککی که مانده گم
دیری است نعره میکشد از بیشه ی خموش.
گفتم: به خرامیدن، بالاش نکوست.
گفتم: به خرامیدن، بالاش نکوست. غم گفت: مرا سیه چلیپاش نکوست
عقل آمد و گفت :…
از روز مرا کنایت از روی تو بود
از روز مرا کنایت از روی تو بود وز شب همه ام اشارت از موی تو بود
