شب سردی است و من افسرده
-
اندازه متن
+
شب سردی است و من افسرده.
راه دوری است ، و پایی خسته.
تیرگی هست و چراغی مرده.
می کنم ، تنها، از جاده عبور:
دور ماندند ز من آدم ها.
سایه ای از سر دیوار گذشت ،
غمی افزود مرا بر غم ها.
فکر تاریکی و این ویرانی
بی خبر آمد تا با دل من
قصه ها ساز کند پنهانی.
نیست رنگی که بگوید با من
اندکی صبر ، سحر نزدیک است:
هردم این بانگ برآرم از دل :
وای ، این شب چقدر تاریک است!
خنده ای کو که به دل انگیزم؟
قطره ای کو که به دریا ریزم؟
صخره ای کو که بدان آویزم؟
مثل این است که شب نمناک است.
دیگران را هم غم هست به دل،
غم من ، لیک، غمی غمناک است.
زمین باران را صدا میزند، من تو را
انجیر کهن سر زندگی اش را میگسترد. زمین باران را صدا میزند. گردش ماهی آب را میشیارد. باد میگذرد. چلچله…
تو را از تو ربودهاند
ایوان تهی است، و باغ از یاد مسافر سرشار. در دره آفتاب، سر برگرفتهای: کنار بالش تو، بید سایه فکن…
