چرا مردم نمیدانند که لادن اتفاقی نیست
-
اندازه متن
+
صدای آب میآید ، مگر در نهر تنهایی چه میشویند؟
لباس لحظهها پاک است.
میان آفتاب هشتم دی ماه
طنین برف ، نخهای تماشا ، چکههای وقت.
طراوت روی آجرهاست، روی استخوان روز.
چه میخواهیم؟
بخار فصل گرد واژه های ماست.
دهان گلخانه فکر است.
سفرهایی ترا در کوچه هاشان خواب می بینند.
ترا در قریه های دور مرغانی بهم تبریک می گویند.
چرا مردم نمیدانند که لادن اتفاقی نیست ،
نمی دانند در چشمان دم جنبانک امروز برق آبهای شط
دیروز است؟
چرا مردم نمی دانند
که در گل های نا ممکن هوا سرد است؟
تاریکی، پیچکوار، به چپرها پیچید
تاریکی، پیچک وار، به چپرها پیچید، به حناها، افراها. و هنوز ، ما در کشت، در کف داس. ما ماندیم،…
زن دم درگاه بود
زن دم درگاه بود با بدنی از همیشه. رفتم نزدیک: چشم ، مفصل شد. حرف بدل شد به پر، به…
