بیا با ما مَوَرز این کینهداری (447)
-
اندازه متن
+
بیا با ما مَوَرز این کینهداری
که حق صحبت دیرینه داری
نصیحت گوش کن کاین در بسی به
از آن گوهر که در گنجینه داری
ولیکن کی نمایی رخ به رندان؟
تو کز خورشید و مه آیینه داری
بدِ رندان مگو ای شیخ و هُش دار
که با حکم خدایی کینه داری
نمیترسی ز آه آتشینم؟
تو دانی خرقهٔ پشمینه داری؟
به فریاد خمار مفلسان رس
خدا را گر میِ دوشینه داری
ندیدم خوشتر از شعر تو حافظ
به قرآنی که اندر سینه داری
دوش سودایِ رُخَش گفتم ز سر بیرون کُنَم (349)
دوش سودایِ رُخَش گفتم ز سر بیرون کُنَم گفت کو زنجیر؟ تا تدبیرِ این مجنون کُنَم
معاشران، گره از زلفِ یار باز کنید (244)
معاشران، گره از زلفِ یار باز کنید شبی خوش است بدین قصهاش دراز کنید
حضورِ…
پیشنمایش
