دوستان وقت گل آن به که به عشرت کوشیم (376)
-
اندازه متن
+
دوستان وقت گل آن به که به عشرت کوشیم
سخن اهل دل است این و به جان بنیوشیم
نیست در کس کرم و وقت طرب میگذرد
چاره آن است که سجاده به مِی بفروشیم
خوش هواییست فرحبخش خدایا بفرست
نازنینی که به رویش مِی گلگون نوشیم
ارغنون ساز فلک رهزن اهل هنر است
چون از این غصه ننالیم و چرا نخروشیم؟
گل به جوش آمد و از مِی نزدیمش آبی
لاجرم زآتش حرمان و هوس میجوشیم
میکشیم از قدح لاله شرابی موهوم
چشم بد دور که بیمطرب و مِی مدهوشیم
حافظ این حال عجب با که توان گفت که ما
بلبلانیم که در مُوسم گل خاموشیم
نکتهای دلکَش بگویم خالِ آن مَهرو ببین (402)
نکتهای دلکَش بگویم خالِ آن مَهرو ببین عقل و جان را بستهٔ زنجیرِ آن گیسو ببین
دوش در حلقهٔ ما قصّهٔ گیسویِ تو بود (210)
دوش در حلقهٔ ما قصّهٔ گیسویِ تو بود تا دلِ شب سخن از سلسلهٔ مویِ تو بود
پیشنمایش
