ماهم که رخش روشنی خور بگرفت (8)
-
اندازه متن
+
ماهم که رخش روشنی خور بگرفت
گرد خط او چشمهٔ کوثر بگرفت
دلها همه در چاه زنخدان انداخت
وآنگه سر چاه را به عنبر بگرفت
سَحَر به بویِ گلستان دَمی شدم در باغ (295)
سَحَر به بویِ گلستان دَمی شدم در باغ که تا چو بلبلِ بیدل کُنَم عِلاجِ دِماغ
دیده دریا کُنَم و صبر به صحرا فِکَنَم (348)
دیده دریا کُنَم و صبر به صحرا فِکَنَم وَاندر این کار دلِ خویش به دریا فِکَنَم
پیشنمایش
